Arnie (1)

Vanavond in het Conrescentrum van Hannover de officiële opening van de CeBIT 2009 (de grootse beurs ter wereld op het gebied van ICT en telecommunicatie) bijgewoond. Arnold Schwarzenegger, die aan het hoofd van een handelsdelegatie uit The Great State of California staat ('what Europe does not know, Europe cannot buy') kreeg de zaal vol met deftige notabelen plat. Maakte diverse grapjes richting Angela Merkel, onder andere dat er een barbiepop van haar wordt gemaakt. Zijn uitsmijter was: 'Hasta la vista, baby. I'll be back.' Ik weet niet of Merkel het allemaal wel waardeerde. Ze ze echter moedig: 'Komt u nog eens, meestal zijn deze bijeenkomsten veel minder leuk.' Haar speech was overigens veel minder met onderkoelde grapjes doorspekt dan de vorige jaren. Dit zijn ernstige tijden. Ze kwam over als een doortastend politica bij wie het Duitse volk in goede handen is in deze moeilijke tijden.

Het was moeilijk dichtbij Arnie en Angela te komen. Een flink aantal kleerkasten zorgde daarvoor.

Er werd dit jaar het Deense Beckbier getapt in plaats van het plaatselijke Gildehaus. Later hoorde ik dat de plaatselijke politici hier veel klachten over kregen. Bier is in Duitsland heel belangrijk en de CeBIT is als onderdeel van de Deutsche Messe onderdeel van een overheidsbedrijf, waarin naast de deelstaat Nedersaksen ook de stad Hannover aandelen heeft.

Het buffet viel mij zwaar tegen.   

Schiphol

Kreeg een SMS-je over de vliegramp op Schiphol. Triest. Ben tegelijk naar mijn hotel gegaan en kreeg het nieuws uit de eerste hand op BVN, een Vlaams-Nederlandse zender voor in het buitenland verkerende landgenoten. Ik weet dat Theo Weterings, onze burgemeester van Haarlemmermeer, op vakantie is en inderdaad, Loco Michel Bezuijen is de belangrijkste spreker op de persconferentie. Moeilijk voor hem, maar hij doet het goed. Negen doden en ontieglijk veel gewonden. Ik laat hem een mailtje sturen en SMS Theo om hem sterkte te wensen. In de loop van de middag verschijnt hij ter plekke en neemt de leiding over. Vanuit Lübeck leef ik zo goed en zo kwaad als het gaat mee. Naast verslagenheid is er bewondering voor de redders, helden in mijn ogen, en de overige hulpverleners en trots over de goede organisatie van de Veiligheidsregio Kennemerland. Van slapen komt niet veel.

Tweekamp

Ik lees in de krant dat Kick Stokhuyzen is overleden en moet opeens weer denken aan de tijden van de televisiequiz Tweekamp.

Het was in 1969. Als Rector van mijn Utrechtse studentenvereniging kreeg ik de NCRV aan de lijn of ik voor een team van de Utrechtse Universiteit wilde zorgen om mee te doen aan de toenmaals enorm populaire studentenquiz Tweekamp. Dat team van vier personen was snel samengesteld en ik werd de captain.

En zo trokken we met vele luidruchtige aanhangers met de trein naar Studio Bellevue in Amsterdam. Daar maakten we kennis met de quizmaster Kick Stokhuyzen, een klein mannetje op enigszins verhoogde hakken. We hadden overigens alleen met hem te maken tijdens de repetities en de opnemes. Met de regissur Joes Odufré hadden we veel meer contact. De vragen vrij breed. Je had er een goede algemene ontwikkeling voor nodig en moest zien als je het wist eerder de knop in te drukken. Tijdens de eerste repetitie droogde de VU ons af, maar bij de opname wonnen wij afgetekend. Ik was op dreef en scoorde meer dan de helft van onze punten. Dat leidde ertoe dat Stokhuyzen in de tweede uitzending mededeelde fanmail voor me gekregen te hebben van een 'oude dame'. Ik heb helaas niet kunnen achterhalen wie dat was. Na afloop gingen we met zijn allen eten in Americain, dat naast de studio lag. We kregen 50 gulden voor onze onkosten, maar die waren diezelfde avond nog in rondjes bier (twee kwartjes per glas) omgezet.

We versloegen na de VU ook nog Rotterdam en Wageningen en kwamen toen in de finalepool. Ook die drie afleveringen wonnen we en zo veroverden we de beker, die jarenlang in mijn bezit is geweest, want er kwam geen volgend seizoen. Onze persoonlijke prijs was een nieuwe uitvinding, de Sony klokradio met lamellen (net zoals de borden voor de volgende trein op de stations). Ik heb hem zeker twintig jaar gebruikt.

Ter afsluiting van de serie kwam er een allerlaatste uitzending met de vier captains van de teams uit de finalepool tegen vier professoren. Ik was student-assistent bij de beroemde Professor Jan van Baal, oud gouverneur van Nederlands Nieuw-Guinea en vroeg hem mee te doen. Hij verwees me fijntjes naar de Niet-Westers Socioloog Jan Prins. Het kostte me een middag om diens verhalen aan te horen 'over de tijd dat ik nog magistraat was in het voormalig Nederlands-Indië'. De professoren werden door ons ingemaakt. Zij dachten eerst na, wij niet.  

Nieuwe Haring

Het had iets magisch, de verjaardag van mijn tante op 2 juni. Na de koffie vertrok oom naar het tuinhuisje. Ik volgde hem schielijk, want daar bevond zich een vaatje nieuwe haring. Ik hield me muisstil bij het schoonmaken, een moeilijk opgave. Oom hield niet van commentaar en het was van levensbelang hem ik te vriend te houden. Oom hanteerde het mes behendig en weldra waren de eerste haringen klaar. We pakten elk een beestje bij de staart, draaiden hem rond, trokken hem in tweeën en keurden zorgvuldig achtereenvolgens beide helften. ‘Niet slecht’, zei oom, wat ik beaamde, zoals van mij werd verwacht. Oom besloot dat we er nog eentje moesten nemen voor het lekker en daarna mocht ik met de schaal rondgaan. Oom ging verder met schoonmaken en wanneer ik met de lege schaal terugkwam herhaalden wij ons smakelijke ritueel.
Met zo’n opvoeding ben je voor het leven verkocht. Ik ben geen groot feestfiguur, maar voor een haringparty ben ik altijd te porren. Jammer dat het draaien aan de staart door de huidige manier van schoonmaken niet meer mogelijk is. Tip: Een paar uitjes, lekker, maar laat de haringsmaak niet door veel uien ondersneeuwen. Soms gebruiken malafide visboeren veel uien in de hoop dat de koper niet proeft dat de vis niet vers is. Let op uw zaak!
Mijn haring eet ik bij voorkeur vers van het mes. Alleen naar het buitenland neem ik diepgevroren haringen mee. Een Maltese vriend nam ik jaren geleden in Haarlem mee naar een viskar en hij werd ter plekke haringfan. Samen gingen we naar Aken, waar Malta een ‘thuiswedstrijd’ tegen het Nederlandse elftal speelde en verloor, zijn zoon stond in de spits. Na afloop hadden ze in een knijpje prima Nederlandse haring, die uitstekend met Duits bier te combineren bleek. Sindsdien koop ik op Schiphol pakken diepvriesharing voor mijn Maltese vrienden. Een keer ging ik het mis. De ontvanger wist niet precies wat hij ermee aanmoest en gooide de haringen in de koekenpan! De barbaar…
Ooit was ik op Malta tijdens een Nederlands vlootbezoek. Bij de ontvangst aan boord werd haring geserveerd. Nu storten de Maltezen hoog en laag zich altijd collectief op de happen, maar de schaal met haring bleef onaangeroerd. Na enkele vergeefse pogingen om het zeebanket aan te bevelen heb ik het Maltese kabinet, de oppositie en de aartsbisschop behoorlijk gechoqueerd door dan maar zelf samen met enkele Nederlandse marineofficieren de schaal soldaat te maken.         
Afgelopen zaterdag trad ons shantykoor op tijdens het haringfestival in het Overijselse Raalte. Ze gleden achter elkaar naar binnen, waar ze mochten zwemmen in de korenwijn… Het leven is goed.

Bier

Ik leerde bier drinken in mijn studententijd. Bier? Nou ja, Bavaria, dat zijn marketingactiviteiten toen al op de studenten richtte, de bestuurders op uitgekookte wijze fêteerde en dat ondersteunde met een vriendelijk prijsbeleid. Heineken wilde niet achterblijven en organiseerde ‘excursies’ naar de brouwerij aan de Ferdinand Bolstraat in Amsterdam, waar - gelukkig kort - werd uitgelegd hoe bier tot stand komt. Maar daar kwamen wij natuurlijk niet voor. Het ging ons om het vrije drinken na afloop in de koele kelder van het gebouw. In de bus terug naar Utrecht kwamen de sanitaire problemen. Twee keer stopte de bus om de heren de kans te geven op een rijtje in het gras de volle blazen te ledigen. Daarna had de chauffeur er genoeg van en reed door. Degenen onder ons die het niet meer hielden openden de achterruit, ritsten en deden wat nodig moest. Een en ander noodzaakte de chauffeur van de bus achter ons zijn ruitenwissers aan te zetten.

Na mijn afstuderen heb ik weinig Bavaria meer gedronken. Ik was dat langzamerhand met paardepis (of is het paardenpis?) associëren, hoewel de eerlijkheid me gebiedt toe te geven dat ik nooit de neiging heb gehad het origineel te proeven. Heineken dronk ik des te meer, vooral het Lager liet ik mij in het warme en dus dorstige buitenland goed smaken. In Malta hebben ze Hop Leaf. Malta kan ik u aanbevelen, Hop Leaf niet. Ook het Amerikaanse Budweiser is niet helemaal mijn smaak. De Tsjechische naamgenoot wel. In Oosteuropa vind ik de pils zeer wel te drinken en niet duur. Enkele jaren geleden nam ik mijn kinderen in het Tsjechische Pilsen mee op een educatieve (echt waar) tour door de brouwerij van Urquell. Bijzonder interessant en lekker na afloop. 

Toen mijn kinderen gingen studeren en kregen ze weldra hun eigen mening over bier. Mij werd uitgelegd dat Heineken en Amstel niet konden en Hoegaarden en andere Belgische bieren deden hun entree in mijn koelkast. Smakelijk hoor, maar de kratten gingen er wel snel doorheen als de jongelui thuis waren. Een tijdje geleden kocht ik eens een krantje Bavaria uit de aanbieding. Ik kreeg wel de nodige ‘berispingen voor dit onverantwoorde gedrag’ naar mijn hoofd, maar deed opeens veel langer van dat kratje. Dat houden we er dus in; het levert een aardige besparing op. En voor dat uitgespaarde geld staat goed koud verborgen in de beging garage een kratje Gulpener of Wartsteiner, voor pap en zijn gasten. Niet verklappen….

Pagina: < 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 >