Gewoon door de bomen

Hebt u wel eens van Leo Wouters gehoord? Nee? Houwen zo. De man is vast directeur van een basisschool, zoals we bovenmeesters tegenwoordig moeten noemen. Of orthopedagoog, misschien wel wereldverbeteraar. Wouter vindt onze sinterklaasliedjes ouderwets en heeft daarom een geheel nieuw repertoire gepresenteerd.

De wijsjes, die - dat moet gezegd - niet onaardig klinken kregen de volgende opschriften mee: Hard Rock, Shuffle Rock, Line Dance, Swing Reggae, Saloon Bar, Slow Blues, Carib. De teksten zijn echter zo moralistisch dat de Gerrit van der Linde, ‘de Schoolmeester’ (1808-1858) ze vast uitermate gewaardeerd zou hebben.

Piet heeft piercings ‘Je weet niet wat je ziet’... Wees nou eerlijk dat is niets voor jou!’ In een ander lied heeft Piet kiespijn, want hij heeft gesnoept en niet goed gepoetst. Dus moet de tandarts vullen en boren, gezellig. De kinderen worden weliswaar niet bang gemaakt voor Piet, maar wél voor de tandarts. Wouters zadelt de kinderen vrolijk op met tandartsangst. Daar komen straks de trauma’s weer. En Piet is in alle liedjes alleen maar dom, een prachtig stereotype.

Wouters is ook nog educatief. Het maantje schijnt niet. Nee, dat is de zon. Dat zal onze kinderen worst zijn, zeker met Sinterklaas. En dan dat geforceerde, zogenaamd eigentijdse taalgebruik met woorden als megaplan en kei-waanzinig.

Maar het bontst maakt Leo het met:

Toen ik laatst aan ‘t surfen was. Weet je wat ik zomaar las
Website apestaartje Sint. Een e-mailtje voor ieder kind.
Zo gaat Sint de wereld rond. Reclame gaat van mond tot mond
Notebook dus geen afspraak kwijt. Sint is heel goed bij de tijd.

Sinterklaas op Internet. Wie heeft hem daarop gezet?
Fax, mobile telefoon....

Ach, ik stop ermee. Anders ga ik helemaal op tilt van dit quasi-moderne gedoe. Wil mijnheer Wouters alsjeblieft gaan diepzeeduiken, kienen of klootschieten? Maar wil hij alsjeblieft ons Sinterklaasfeest niet verknollen met zijn afschuwelijke moralistische en betweterige rijmelarijen? In de zak met die man en in Spanje elke avond ‘normale’ sinterklaasliedjes laten zingen.

Mede namens Sint, Piet, opa’s, oma’s, ouders en kinderen, die allemaal weten dat de maan gewoon door de bomen schijnt…

Ed Koster  

50Plus beurs

Ik ben naar de 50-plus beurs geweest. Waarom niet? Per slot van rekening behoor ik al een aantal jaren tot de ‘doelgroep’, iets waar mijn kinderen mij regelmatig fijntjes op wijzen. En toch voel ik me nauwelijks verwant met de meeste beursgangers te identificeren. Komt dat omdat ik nog volop aan het arbeidsproces deelneem?
De hal van het reiswezen, met kraampjes van Roosendaal, Antwerpen, mijn favoriete Malta en Thailand, om eens een paar van de talrijke aanwezige buitenplaatsen te noemen, loop ik likkebaardend door, maar ik heb echt (nog?) geen tijd voor al die aantrekkelijke korte of langere uitstapjes.
Meer moeite heb ik met de zogenaamde ‘steunkousenhal’, met stands over alle mogelijke bekende en onbekende ziektes. Uiteraard vol tips over een gezonde levensstijl, tips die overigens worden ondergraven door de royale drank en happen in het omvangrijke uitvaartpaviljoen. Struise dames tillen ongegeneerd hun rok op en doen hun bloes omhoog om te laten zien hoe hun steunbroekje en dito beha er toch nog een niet al te blubberig figuur weten in te persen. Ik vlucht naar de comfortabele stoelen en banken, waarop verschillende krasse knarren (m/v) zich regelmatig laten neerploffen en schrik van de prijzen.
De paviljoens met informatie over wonen en zorg voor ouderen trekken mijn aandacht. Ik verzamel gretig alle informatie. Niet zozeer uit eigenbelang maak ik mezelf wijs, maar louter omdat ik me al een tijdje in dit maatschappelijke vraagstuk aan het verdiepen ben.
Kaasboeren, verzekeringsmaatschappijen, verkopers van tuingereedschap, banken, ouderenbonden en politieke partijen presenteren hun waar. Er zijn nogal wat tijdschriften voor senioren en er komt misschien zelfs een ouderomroep. Fietsen met een motortje maken het trappen minder zwaar, scootmobiels stelen de show en ook de computerbranche heeft de ouderen volop ontdekt. Viagra heb ik niet gezien.   
Na een uurtje of twee verlaat ik de beurs. Het was zo nu en dan wel confronterend. Ben ik bang om oud te worden? Natuurlijk niet, praat ik mezelf moed in, met al die inspirerende voorbeelden om me heen. Bovendien, het overkomt je gewoon als je lang genoeg blijft ademhalen, zoals onze oudste inwoonster nuchter vaststelde. Maar toch...  ik heb helemaal geen haast om oud te worden.
 

Zeg eens ja in Toscane

Onlangs las ik dat trouwen in Italië tegenwoordig in is. De omgeving is romantisch en het is dé manier om van bepaalde familieleden af te komen, die je er eigenlijk liever niet bij wilt hebben. Een mevrouw uit Rotterdam heeft een aardige broodwinning aan het regelen van Italiaanse bruiloften voor Nederlanders.

Dát lijkt me ideaal, maar helaas - althans in dit verband - ik ben al getrouwd. Maar waarom zou ik niet een dergelijk huwelijk in Italië niet mogen voltrekken? Als ambtenaar van de burgerlijke stand in Haarlemmermeer kun je ook in andere Nederlandse gemeenten huwelijken sluiten. Waarom dan niet in de rest van Europa? Toch eens het volgende bruidspaar dat me vraagt fijntjes op Siena wijzen.

In mijn beste Italiaans voltrek ik daar het huwelijk in het prachtige middeleeuwse raadhuis. De taal moet geen probleem zijn, want ooit assisteerde ik bij een huwelijkssluiting in de kathedraal van Malta, jawel, in het Maltees en ik spreek beter Italiaans. De toespraak kan natuurlijk in het Nederlands. Na afloop wacht ons een copieus huwelijksdiner met veel Toscaanse wijn in een van de openluchtrestaurants op de Piazza del Campo, het mooiste plein van Europa. Onvergetelijk genieten!

En daar sta ik dan in een prachtig ambtsgewaad het bruidpaar toe te spreken. Chantal heeft nog op mijn knie paardje gereden, Mark ziet er wat onwennig uit in zijn trouwpak. Ze wonen in Stellinghof, de nieuwe wijk van Vijfhuizen. Ik heet de aanwezigen hartelijk welkom, met speciale aandacht voor de wederzijdse ouders en de getuigen. Ik bedank de burgemeester van Siena die dit mogelijk heeft gemaakt. Vervolgens memoreer ik fijntjes de afwezigen, waaronder Oom Piet en Tante Nel.

Plotseling gaat de deur open. Tante Nel komt binnen in een foute bloemetjesjurk, gevolgd door Oom Piet in korte broek. ‘Lieverds, we hebben een zonnevluchtje naar Pisa geboekt om bij jullie te kunnen zijn.’ De bruid en haar moeder zien opeens lijkbleek. Ik zie een droom in duigen vallen en schrik rillend wakker.

Chantal en Mark, trouw maar fijn ergens in Haarlemmermeer, met Tante Nel en Oom Piet, want ze komen tóch…

Ed Koster

Pagina: < 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 >