Het goede doel

Het goede doel heeft altijd op ons kunnen rekenen. Actief en passief. Als middelbare scholier was ik regelmatig actief met de collectebus. Het eigenhandig opspelden van de Klaproos of het Simavispeldje was, vooral bij aantrekkelijke dames, een bijkomend voordeel. Tegenwoordig zou zoiets op het randje van ongewenste intimiteiten worden gevonden, bedenk ik me beschaamd.

Over het algemeen gaat onze portemonnaie open voor collectanten aan de deur, tenzij wij het doel echt niet vertrouwen. En eenmaal per jaar maken wij bedragen van onze keuze over aan doelen van onze keuze. Daar is niets mis mee, maar er zijn grenzen.

De laatste tijd worden wij opgebeld door vriendelijke meisjes, die informeren of wij twee minuutjes tijd hebben. Bij een positief antwoord krijgen we een uitleg dat een vaste afdracht per acceptgiro nog veel prettiger voor het desbetreffende fonds zou zijn.

Nu heb ik een bloedhekel aan colportage per telefoon. NEE, ik wil de Elsevier of het NRC/Handelsblad niet tig weken voor een gereduceerde prijs. NEE, ik heb niets te beleggen en als ik het had niet per telefoon. NEE, ik word gek van dit soort telefoontjes die me nooit uitkomen omdat ik zit te werken, in een interessant gesprek met mijn huisgenoten ben, journaal kijk of een middagslaapje doe. JA, u stoort mij en ik wil niet door u en uw soortgenoten gestoord worden. Wie verlost mij van deze telefonische spam?

En nu gaan de goede doelen, de door ons ZORGVULDIG geselecteerde goede doelen, hier ook aan meedoen? Snappen ze niet dat als mijn irritatiegrens overschreden wordt ze helemaal NIKS meer van me krijgen? Het is nog niet zo ver. Mijn geweten vind dat nu nog een te drastische maatregel. Maar waar zijn ze ins hemelsnaam mee bezig?

Pasen op Malta

Als u dit leest zit ik, hopelijk, op Malta. Het ging weer eens kriebelen. En de tijd rondom Pasen is daar altijd weer een belevenis. Op Witte Donderdag vind je in alle kerken zogenaamde ‘rustaltaren’, prachtig met vooral witte bloemen versierd. De gelovigen bezoeken minstens zeven kerken. Tijdens de eeuwenoude Goede Vrijdag processies worden een aantal levensgrote beelden die het lijdensverhaal van Christus voorstellen op een wiegende manier door de straten gedragen. Tussen de beeldengroepen lopen personen die Bijbelse taferelen uitbeelden en Romeinse soldaten. Fanfares die treurmarsen spelen, kinderkoren en geestelijken completeren het geheel. Dit was vroeger de manier om het lijden van Christus uit te leggen aan het kerkvolk, dat grotendeels uit analfabeten bestond.

Er is een groot contrast met de vrolijke paasprocessies. Een levensgroot beeld van de herrezen Christus, vaak met een vlag in de hand, wordt in een vlug tempo rondgedragen, vergezeld van pittige marsmuziek. Het beeld wordt begroet met applaus, confetti en vuurwerk. Soms gaat men er een stukje mee hollen, waardoor het lijkt of Christus naar de toeschouwers zwaait. En onder de op hun paasbest geklede toeschouwers hoopt ondergetekende zich te bevinden.

Ik heb me erbij moeten neerleggen dat ik me onmogelijk lang onopvallend door Malta kan bewegen. Mijn lengte verraadt me en er is altijd wel iemand die me herkent. Een vorige keer kreeg ik opeens een microfoon onder de neus gedrukt en moest ik life op televisie een impressie over de processie geven. Een en ander leidde tot een druk telefoonverkeer onder mijn vrienden die wilden achterhalen waar ik verbleef. Ik kondig namelijk mijn komst nooit aan om zo lang het duurt even anoniem te zijn. Ben ik eenmaal opgespoord dan krijg ik meer eetuitnodigingen dan er maaltijden per dag zijn. Zo kom ik weer enkele kilo’s aan, want pasta voedt goed. Maar het is wel reuze gezellig. Ik heb dan figuurlijk mijn Maltese pet opgezet om met volle teugen te genieten van het contact met mijn Maltese vrienden en de goede dingen des levens. Kort maar hevig deze keer, maar ik heb er een enorme zin in.

Ik wens u fijne Paasdagen.

Talkshow

Het was weer genieten achter de beeldbuis. Het goud van Wüst, Timmertje en Bob de Jong heb ik met zo veel anderen meebeleefd. Maar echt genieten vond ik de dagelijkse nabeschouwing van Mart Smeets. De persoonlijke ontboezemingen van de kampioenen van nu en van weleer. Smeets is een klasbak. Over het algemeen ben ik een tevreden mens, gelukkig met wat ik heb beleefd en met de spannende dingen waar ik mee bezig ben.

Maar als er eens een goede fee me zou vragen wat ik nog wens, dan wil ik een talkshow op de televisie. Wel voor de publieke omroep, omdat ik niet de hete adem van die commerciële jongens in mijn nek wil voelen. Wie ik graag zou willen interviewen? Meer dan ik in één column kan noemen. Om in de Olympische sfeer te blijven begin ik met Anni Friesinger, veel meer dan een sportvrouw en het oog wil ook wat. Ik ben in het nette een tikkie verliefd op haar, neem me niet kwalijk Ids. En dan natuurlijk Johan Cruijff, want die man blijft me boeien. Ik heb hem één keer ontmoet en hij stal mijn hart door op mijn verzoek in de middencirkel van de Kuip met een paar Maltese internationals op de foto te willen gaan. Dries van Agt, heb ik al vaak mogen interviewen, maar hij is zo’n boeidende gesprekspartner die me genoeg interessante zaken verteld om dat op de tv nog eens dunnetjes over te doen. Nóg liever zou ik met Eugenie van Agt over haar man willen praten, maar ik weet dat ze dat nooit zal doen, helaas. Voor mijn boek over Van Agt heb ik overigens het genoegen gehad veel interessante mensen te mogen ontmoeten. Uiteraard probeerd ik steeds een professionele afstand te bewaren, maar ik moet eerlijk bekennen dat Hans van Mierlo me meer dan normaal wist te boeien. Ik was gebiologeerd door zijn persoonlijkheid. Maar ook wijlen Wim Duisenberg, Ed van Thijn, Bas de Gaay Fortman, Jan Terlouw en Willem Aantjes zou ik graag eens voor de tv spreken over de zaken die ze me eerder hebben toevertrouwd.

Een eigen ouwehoershow voor Edje. Met Willem Alexander en Maxima, Ben Bot, Dirk Kuyt en Rob Oudkerk. Veel leuker dan Barend en Van Dorp. Harry Mens kan er van leren.

Edje word nou wakker. Doe maar gewoon, dan doe jij al gek genoeg volgens familie en vrienden…

Kerst 2005

Het was koud in Vijfhuizen en het regende. Maar dat weerhield velen van alle gezindten er niet van om samen kerstliederen te zingen. Er was een fraaie kerststal door vrijwilligers in elkaar getimmerd. En er was glühwein en warme chocolademelk. Een fijn begin van de kerst.
We zongen Luid klokjes klingelingeling. Ik herinnerde mij, lang geleden, huiselijke twisten tussen twee kleuters, mijn oudste dochter en mijn oudste zoon. Ze hadden niet dezelfde kleuterjuf en daardoor kennelijk een iets andere tekst geleerd. Mijn dochter zong Kling, klokjes klingelingeling en dat was helemaal fout volgens mijn zoon: Het moest Kluit klokjes klingelingeling zijn. Een en ander ontaardde regelmatig in een handgemeen. Hoezo Vrede op aarde?

Straks is het weer Kerstmis. Ik houd wel van het bijzondere sfeertje. Steeds meer mensen in Haarlemmermeer laten ons meegenieten van lichtjes in de tuin. Zelf ben ik daar te weinig creatief of misschien wel gewoon te lui voor. Of ik heb het te druk, er is altijd wel een excuus te vinden. Maar natuurlijk vind ik een gaatje om de kersboom op te tuigen, met antieke lichtjes bijna zo oud als ikzelf. En we halen lekkere dingen in huis voor de kinderen en kleinkinderen, die langskomen. Geen verplichting, maar wel leuk als ze komen.
Kerstliederen, religieus en niet-religieus, ik mag ze graag zingen. Hoewel ik me een witte kerst niet meer kan heugen is I’m dreaming of a White Christmas van de zoetgevooisde Bing Crosby nog een steeds een favoriet van mij. En uit volle borst Gloria in Excelsis Deo zingen geeft me steeds weer een kick.

En toch weet ik dat vrede op aarde een illusie is. Ik mag me gelukkig prijzen zelf geen oorlog aan den lijve te hebben meegemaakt. Natuurlijk heb ik weet van de Eerste Wereldoorlog. Aan beide kanten waren de wapenen gezegend. Met kerst was er een soort bestand in de loopgraven. Daarna ging het schieten weer door. Tegenwoordig houdt het schieten soms niet eens meer op met kerst.

Is de kerstgedachte van vrede een illusie? Een wereld zonder geweld lijkt van alle eeuwen en nu verder weg dan ooit. Overal kan elk moment een brandhaard ontvlammen. Maar toch blijf ik kerst vieren en laat ik me even ontroeren door dat kind, dat eens geboren werd in een wereld vol ellende. En wens ik iedereen fijne dagen en adopteer ik een kalkoen, die hopelijk goed gaart in de oven. En zing ik uit volle borst Vrede op aarde en in de mensen een welbehagen. Misschien wel gewoon omdat ik het nodig heb.

Klein eetleed

Op 13 november is mijn neef jarig. Vroeger noemde ik hem vanwege die datum een stuk ongeluk, tot ontsteltenis van mijn moeder, zijn dierbare Tante Jo. Maar met het klimmen der jaren zijn we elkaar best dierbaar geworden. Toen hij ons uitnodigde voor een brunch in het Bilderberg Hotel te Wolfheze was ik dan ook blij verrast. Een eind rijden weliswaar, maar een brunch, dat beloofde wat. Zou er champagne zijn en een dessertbuffet? Enigszins vermomd als heer, de familie stelt dat nu eenmaal op hoge prijs, en voorzien van een passend geschenk vertrokken we. De ontvangst, met chocoladetaart, was veelbelovend. Maar daarna kwam snel de koude douche. Neef nam het woord en vertelde dat Bilderberg tot zijn grote spijt vandaag geen brunch kon serveren. In plaats daarvan kregen we een lunch van drie gangen die helaas niet geheel of zelfs geheel niet mijn smaak bleken te zijn. Een koffietafel met lekkere broodjes met ham, worst en kaas en zo mogelijk paling, zalm en garnalen ware in mijn ogen hierboven verre te verkiezen geweest, ik ben een simpel mens.

Ik voelde me een tikkie genomen, niet zo lang geleden was dit me ook al overkomen. Je kunt dan voor je fatsoen moeilijk helemaal niets eten, hoewel ik dat eigenlijk het liefste zou doen. En als ik iets moet eten wat ik niet lust word ik wat chagrijnig en kost het mij grote moeite mee te delen in de feestvreugde. Als baby spuugde ik mijn moeder in het gezicht als ze me spinazie of andijvie placht te voeren. Ik gruwel nog steeds van beide – en een heleboel andere – groentes.

Thuisgekomen kreeg ik een aanval van buikloop. Kennelijk ook nog iets gegeten wat niet helemaal koosjer was. Dat herinnerde mij aan een intiem dineetje waar ik onlangs door een collega voor was uitgenodigd, hij had iets goed te maken. Heel gezellig en in een gerenommeerd restaurant, maar ook niet helemaal mijn smaak. Enkele uren later wist ik niet hoe snel ik de broek op de knieën moest krijgen en verdween alles in het porselein. Ondanks aandringen van een deel van mijn nageslacht zal ik u de verdere details besparen, er zijn grenzen. Het heeft zeker tien dagen en ten einde raad een doktersconsult met recept gekost voordat mijn darmflora zich had hersteld.

Ik voel me nu een beetje slapjes, maar ook hongerig. Zou ik een lekkere bruine boterham met kaas binnen kunnen houden en misschien vanavond een handjevol pinda’s? Ik heb nog verschillende eetafspraken deze week en het zou toch jammer zijn als ik ze af moest zeggen.

Maar nu dwingen enkele krampen mij snel op te houden met dit stukje…

Pagina: < 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 >