Basta wansa

De jaarwisseling zit er weer op met zijn vaste rituelen. De oliebollen van ons plaatselijk jeugdwerk, hoewel niet beoordeeld in het AD - een zouteloze krant die zijn bestaansrecht uitsluitend ontleent aan haringtests en dergelijke -  smaakten weer voortreffelijk. Om 12 uur dronken we bubbeltjeswijn en constateerden veilig achter het raam dat het door anderen aangestoken vuurwerk mocht er weer wezen. De vuurwerkboeren verdienen overigens nooit een cent aan de familie Koster. Ik kom uit een zuinige familie en blijf het zonde vinden geld in een kortdurende illusie te steken. Maar kijken mag, niet waar?

Als je zoals ik langdurig op Malta hebt gewoond, dan blijft ‘ons’ vuurwerk surrogaat bij wat er daar in de lucht gaat bij de heiligenfeesten. Die feesten worden in de zomer zowat elke weekeind uitgebreid gevierd, met onder andere een plechtige hoogmis, spaghetti met konijn – het zijn grote dierenliefhebbers, jongelui die op liefdesgebied ruimschoots profiteren van hun vanwege de feestdrukte wat minder oplettende ouders en als hoogtepunt de processie met het beeld van de plaatselijke heilige. Alle feestelijkheden worden omlijst met vuurwerk.  Elk zichzelf respecterend dorp heeft een vuurwerkfabriek. De veiligheidseisen worden daar niet al te precies nageleefd en regelmatig gaat zo’n fabriekje dan ook de lucht in. Als er doden te betreuren zijn krijgen die een prachtige begrafenis, waarbij de dorpsharmonie de droefenis extra benadrukt door de treurmarsen net een tikkie vals te spelen. Het dorp is in grote rouw, met name omdat het een paar jaar duurt voordat er weer vuurwerk van een zodanige kwaliteit kan worden afgestoken, dat men weer meetelt tegenover andere parochies. De onderlinge rivaliteit tussen de verschillende gemeenschappen op Malta doet die tussen Amsterdam en Rotterdam verbleken tot iets heel onschuldigs.
Oud en nieuw stelt op Malta weinig voor.

Op 2 januari beginnen bij ons de nieuwjaarsborrels en recepties. Je schudt vage kennissen de hand en zoent erop los. Iemand had net een bitterbal in de mond en mompelde iets wat bij mij overkwam als de basta wansa. Ik wenste hem ook een gelukkig nieuwjaar.
Goede voornemens? Daar heb ik nooit aan gedaan. Dan heb je ook geen schuldcomplex als het vlees toch weer zwak blijkt.
De kerstboom is weer afgetuigd en de ontvangen kerstkaarten zijn weer van de muur.
Zo langzamerhand gaan we weer terug naar de normale routines. Er ligt gelukkig nog een groot deel van het nieuwe jaar voor ons. Ik neem een hap van de kerstkrans uit de aanbieding en wens u daarbij van harte de basta wansa.

Oorspronkelijk gepubliceerd in de Hoofddorpse Courent op 15 januari 2006.

Van columns naar blogs

Deze rubriek bevat zowel mijn columns, die ik een aantal jaren onder de titel Kosterlijk in de Hoofddorpse Courant schreef, als een aantal blogs van recenter datum, waaronder mijn vakantiedagboek 2009.

Weer thuis

Vandaag het laatste stukje naar huis. Zo'n twee uur na mijn vertrek koffie met een stuk Senatorenkuchen (kan ik iedereen aanbevelen) bij Finselbach in Bad Oeunhausen. En na de grens gelucht om weer aan die vervelende Nederlandse maximumsnelheden te wennen. Vlak voor het avondeten thuis. Gebakken tongetjes gehaald bij de visman. Jam, jam.

Zo gauw ik puf heb schrijf ik nog een afsluitend stukkie.

Afgelegde afstand

in Duitsland 397 km in 3,5 uur (ruime stop)

in Nederland 186 km in 3,5 uur (ruime stop) Totaal 583 km Reistotaal 5496 km 

 

Leve de Autobahn

In drie en een half uur naar Magdeburg. Heerlijk relaxed 'laagvliegen' op de Duitse Autobahnen. Alleen maximumsnelheden waar dat echt noodzakelijk is. Onderweg Raststätten met frisse toiletten en de kosten (50 cent) kan je aftrekken van een lekker kopje espresso of een andere consumptie.

Magdeburg is inderdaad drie keer niets. Om één van mijn kinderen te citeren: 'daar wil je nog niet dood gevonden worden.' Hij had het overigens over Almere, dat helemaal niet op Magdeburg lijkt, maar verder ook niets voorstelt. Sorry, Annemarie.

Na drie kilometer gelopen te hebben was het tijd voor het avondeten. Ook niet om over naar huis te schrijven. Dat hoeft ook niet, want als het een beetje meezit ben ik morgen thuis.

Afgelegde afstand

in Polen 18 km in 30 minuten

in Duitsland 299 km in 3 uur (inclusief ruime pauze). Totaal  317 km Reisafstand 4952 km

Szezecin

Vandaag gebruikt om te recupereren van de autorit van gisteren. Dus eerst maar een paar baantjes trekken in het zwembad van het hotel en genieten van de warme waterstralen in de jacuzzi. Daarna de stad bekeken, die eerst bij Zweden en later als Stettin bij Duitsland (Pommeren) hoorde. In tegenstelling tot andere Poolse steden is hier de verwoeste binnenstad niet systematisch gerestaureerd. Aan de Stalingrad Allee ligt achter een schtiing zelfs nog een groot stuk dat (niet meer?) bebouwd is. Ik lees op een auto I (rood hartje) Szezetin. I snap niet echt waarom.

Grappig is dat de kerk die na de Reformatie in Lutherse handen kwam inmiddels weer Katholiek is en zelfs als Kathedraal dienstdoet. Veel kerken, met overal een incriptie, beeltenis of andere herinnerin aan de Poolse Paus. In één kerk, die van Sint Adalbert - mooie naam trouwens - had hij zelfs al een eigen altaar, met Moeder Theresa als 'buurvrouw'. Er werd opgewekt om voor zijn zaligverklaring te bidden. Vlak bij de kerk zie ik een sexshop. Arme Paus...

Nee, van Szezecin ben ik niet onder de indruk. Men adverteert deze grensstad als goedkoop inkoopscentrum van goederen en diensten - plastische chrirgie, tandheelkunde - voor Duitsers. Het barst er van de McDonalds, Kentucky Fried Pizza, shaorma en kebabtenten. Daar hadden de andere door mij bezochte steden naar mijn gevoel toch minder last van.

Net toen ik dacht het wel gezien te hebben begon het hard te regenen en kwam ik doorweekt in mijn hotel aan. Een en ander doorkruiste mijn zorgvuldige kledingplsanning voor de laatste twee reisdagen. dus maar een greep in de zak met was gedaan.

Eigenlijk is hiermee de vakantie voorbij. Ik moet alleen nog naar huis rijden. Magdeburg is morgen alleen als stop gepland. Ik ben er al eens gewesst en er was nauwelijks iets te zien. Deerniswekkend, om dries van Agt te citeren. Maar misschien valt het mee.   

Pagina: < 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 >